“Oh, ik schaam mij zo…” Ik sta in een woning in Aalsmeer en ben in gesprek met de hulpvrager. Ik zie de pijn in haar ogen, kijk haar rustig aan en zeg “Dat snap ik.” “Ik zie dat je je best hebt gedaan om het te verhelpen, maar dit werkt niet.” Samen kijken we naar de gaten in de deuren, een paar zijn geprobeerd te vullen met plamuur. De vulling lijkt eruit te druipen, ook al is deze hard, daardoor vallen de gaten eigenlijk nog meer op. Heel voorzichtig kijk ik haar aan en zeg: “Ik ben geen forensisch onderzoeker, maar ik denk dat de gaten zijn ontstaan door slaan en schoppen?” Ze durft mij niet aan te kijken en zegt zachtjes “En dan heb je de deur boven nog niet gezien, die ligt er uit.”
Ik kan niet anders, ik sla een arm om haar heen en zeg: “Luister, je huis heeft littekens en die moet jij ook hebben. Hier gaan we wat aan doen, die deuren moeten anders.” Voor het eerst is er oogcontact, ik zie een klein glimpje hoop.
Zichtbare en onzichtbare littekens
In mijn werk zie ik, Esther, als coördinator vaak wat achter de voordeur verborgen blijft. Deuren vol gaten, scheve kastjes, een ovendeur die niet sluit – restanten van woede en onmacht. Woede als gevolg van emoties die men vaak eerder in het leven niet heeft leren uiten op een andere manier. Tegelijkertijd – als ik collega’s elders in het land moet geloven – zijn er ook mensen die denken dat huiselijk geweld vandaag de dag niet meer voorkomt. Wij zien helaas dat dat in de praktijk anders is.
Woningen kunnen ook littekens hebben die niet altijd zichtbaar zijn voor anderen. Littekens zijn verhalen in en om het huis. Zo was ik dit najaar in een woning in Amstelveen van een moeder met een pasgeboren baby. Ooit had ze in deze woning gewoond met haar vader. In een dronken bui had hij een keer alle badkamertegels geverfd. Nu bladerde de verf er van af. Elke keer als ze de badkamer binnen kwam – werd ze een beetje boos op haar vader om deze daad. Boosheid die ze eigenlijk niet wilde hebben, in deze nieuwe fase van haar leven. Boosheid waar ze ook niets mee kon, nu haar vader helaas geen onderdeel meer was van haar leven.
De deuren moeten anders
Terug naar de woning in Aalsmeer, waar ik de deuren opmeet voor een plan. Als interieurstylist weet ik dat er bedrijven zijn die deurstickers verkopen: stickers waarmee je een standaard deur een ander jasje kunt geven. Een bedrijf benaderen en vragen om stickers met het verhaal van dit gezin, zal niet heel moeilijk zijn. Maar het mooiste zou zijn, als we gewoon alle deuren in het huis kunnen laten vernieuwen. Dan kunnen we ook afscheid nemen van de onzichtbare littekens. En dus vraag ik aan mevrouw wie de verhuurder van de woning is, Eigen Haard een grote partij in de regio.
Drie keer is scheepsrecht
Mevrouw neemt mij mee door de rest van de woning en laat mij de deur zien die er uit ligt en niet meer terug te plaatsen is. Er mankeert eigenlijk wel meer aan de woning, maar uit geldgebrek heeft mevrouw geen financiële ruimte om het service-abonnement van de verhuurder Eigen Haard af te nemen, die haar in de woning met alle kleine mankementen kan verhelpen. Ik krijg toestemming om over de woning contact op te nemen met Eigen Haard. Als ik terug ben op kantoor, mail ik voor de derde keer in negen maanden mijn contactpersoon van Eigen Haard die over de kwaliteit van de woningen gaat. Ik leg hem uit wat ik heb gezien, wat ik denk dat hij moet zien. En ook dat er een klein kind in de woning leeft en dat zij een nieuwe start willen maken. Met de vraag wat zij voor dit gezin kunnen betekenen?
Voor de derde keer in negen maanden, ontmoeten we elkaar in de woning van een ander. Weer een woning met littekens. En voor de derde keer in negen maanden weet Eigen Haard mij te verassen. Zij zorgen voor nieuwe deuren, een nieuw keukenblok, aanpakken van schimmel in de badkamer en meer. Mijn client kijkt de medewerker van Eigen Haard aan, er is echt direct oogcontact en ze dankt hem voor de toezeggingen. Ik zie weer een glimpje hoop voor haar ogen. Dat is genoeg. Voor nu.