Na twee jaar in het donker, licht!

Na twee jaar in het donker, licht!

Als ik aanbel in een verpleegtehuis in Sliedrecht wordt de deur geopend door Oma, een stukje verderop in de gang zit Opa in zijn rolstoel. Ze wenkt me binnen en terwijl ik naar de woonkamer loop, passeer ik de slaapkamer en keuken. De eenvoud ontgaat me niet. Ik zie witte tuinstoelen met tuinkussens die dienen als keukenstoelen en trots wijzen ze me op de vitrages, de reden van mijn bezoek, in de slaapkamer. ‘Mooie hé?’ Ik glimlach en knik hard ja maar denk vooral ‘het functioneert en daarmee is écht alles gezegd’.

Niet geheel vrijwillig
Vooraf had ik via hun begeleider al begrepen dat ze niet geheel vrijwillig in deze woning terecht zijn gekomen. Ze woonden tot op twee jaar geleden zelfstandig elders maar door hun gebrekkige financiële situatie en gebrek aan ondersteuning zijn de twee uit huis geplaatst. Ze wilden niet afhankelijk zijn van anderen en hielden zorg, waar mogelijk, op afstand en buiten de deur. Ze verzamelden er op los, meer dan goed was, en de meeste spullen zijn daardoor achtergebleven en ontruimd na de verhuizing naar het verpleeghuis. Dat was het moment dat ze in contact zijn gebracht met het Leger des Heils voor extra ondersteuning bij onder andere administratie. Familie of vrienden die hun hierbij kunnen helpen zijn er niet.

Wat is het probleem?
Ik kom er al snel achter dat een gesprek met beide een uitdaging is. Opa heeft door een herseninfarct veel moeite met praten en is lastig te verstaan. Oma glimlacht allervriendelijkst maar op de vraag ‘heeft u het naar uw zin in de woning?’ krijg ik als antwoord ‘in Sliedrecht ja’. Ze is behoorlijk slechthorend. Gelukkig is de begeleider aanwezig en al snel komen we op de reden van mijn komst. We zitten namelijk, op klaarlichte dag, in het donker met de lampen aan. De verduisterende rolgordijnen in de woonkamer zitten potdicht.

Zodra we deze, op mijn verzoek, omhoog doen kijken we, vanwege de hoogte en ligging van de woning, direct in de gezichten van vele voorbijgangers. De vraag aan ons luidt of we mee willen zoeken naar een oplossing voor meer licht maar minder inkijk. Want mede doordat ze beide wat mensenschuw zijn kiezen ze nu dagelijks voor de veiligheid van het donker en dat terwijl we toch gemaakt zijn om in het licht te leven.

‘Mooi licht hé?!’
De zoektocht naar de oplossing bleek een uitdaging want vele partners hadden niet het materiaal beschikbaar om iets te kunnen betekenen voor dit stel. Ik heb bijna ten einde raad tegen mijn collega’s gezegd ‘we wagen er nog één belletje aan’ en die was raak. Onze partner Zuid-Holland Sport, Sign & Promotions zag mogelijkheden in de vorm van glasfolie en besloten dit echtpaar te ondersteunen. Twee man sterk kwamen letterlijk en figuurlijk licht brengen in deze woning. Terwijl ze aan het werk zijn zie ik zie Opa verwonderd ‘nee’ schudden als in ‘hoe is het mogelijk’ en Oma fluistert het me toe met een grote glimlach: ‘Mooi licht hé’.

Dit verhaal is geschreven door onze coördinator Caroline van Dijke.


Op 11 september organiseren wij een inspirerend seminar met Omdenken!
Wil jij er ook bij zijn en door je aanwezigheid het werk van ANDERS ondersteunen?
Klik hier voor tickets en meer informatie

Share