Stel je voor…

  • … je spaart jaren om te kunnen verhuizen om dicht bij je broer te wonen zodat jullie voor elkaar kunnen zorgen. Maar nu is hij chronisch ziek, dus hij kan je niet helpen.
  • … je bent zwanger en je hebt allerlei gezondheidsklachten, dus de plannen die je hebt krijg je niet voor elkaar.
  • … je man zit in het buitenland omdat hij hier in Nederland geen asiel kan aanvragen dus sta je er alleen voor.
  • … je zoontje van 9 heeft een beperking je dochter van 16 is je mantelzorger.

Dit zijn dus geen stellingen, maar realiteit. Ik hoor het verhaal van moeder Shanty aan in haar overvolle woonkamer, want tot overmaat van ramp komen ook nog de bovenkastjes van de keuken van de muren af. Natuurlijk, dat kan er ook nog wel bij, al de keukenspullen opslaan in de woonkamer. Maar haar grootste zorg betreft haar dochter en dat wat ze haar zelf niet kan bieden: een eigen plek.

Als blikken konden spreken…
Ik zie haar dochter Lexie van 16 voorbijkomen, stil, timide, bedrukt. Zij heeft al heel wat voor haar kiezen gehad: gepest op school, dyslexie, eindelijk haar draai een beetje gevonden op het voortgezet onderwijs en dan ga je verhuizen. Weer opnieuw beginnen. Ze is ‘jonge mantelzorger’ omdat ze voor een groot deel de zorg draagt voor haar moeder. Een eigen slaapplek heeft ze niet. Ze slaapt op een zitzak in de slaapkamer van haar broertje.

Prioriteren
Het verhaal is nog uitgebreider, maar dat doet er niet toe. Ik ging aan op de slaapplek van Lexie. Want potentiële slaapplek was er wel, op zolder, maar het was na de verhuizing niet gelukt om daar een vloer te leggen. De zolder fungeerde nu als opslagruimte en wasruimte. De grote wens van moeder Shanty was een eigen plekje voor haar dochter, op zolder, zodat Lexie tot rust kon komen en in alle rust kan studeren. Daarnaast zou het ook een begin zijn om alle ruimtes in huis op orde te kunnen maken en dat was ook hoognodig bij deze inmiddels hoogzwangere moeder.

Dromen van een eigen hoekje
Dus ging ik op zoek naar een ondernemer die hierbij kon helpen. Ik benaderde onze partner Loak en zonder aarzelen maakte de mannen van Loak tijd vrij om in deze situatie verschil te maken. Naast het leggen van de vloer zetten ze, als kers op de taart, het nieuwe bed in elkaar. Diezelfde avond kon Lexie eindelijk in een echt bed slapen. Met haar broertje naast zich, want hij kon nog niet zonder zijn zus. Een week later kwam ik nog een keer terug om een kamerscherm te brengen (met dank aan Officetrader), zodat ze haar eigen plekje letterlijk af kon schermen van de wasmachine.

Opnieuw kwam ik Lexie tegen maar deze keer met een stralende en open glimlach. Een meisje dat zin had in de dag en energie heeft om naar school te gaan. Geweldig om te zien hoe meedenken, betrokkenheid en een vloer onder haar voeten het verschil kan maken, letterlijk en figuurlijk!

Dit verhaal is geschreven door onze coördinator Anja van Erk.